W uchwale 7 sędziów z dnia 24 maja 2010 r. (sygn. akt II FPS 1/10) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił zagadnienie prawne, budzące poważne wątpliwości z powodu rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, dotyczące opodatkowania dodatkowych świadczeń medycznych dla pracowników, przysługujących im w ramach wykupionych przez pracodawcę pakietów.

Zdaniem NSA, wykupione przez pracodawcę pakiety świadczeń medycznych, których wartość nie jest wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 u.p.d.o.f., stanowią dla pracowników, uprawnionych do ich wykorzystania, nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f.

W uzasadnieniu Sąd podnosił, że możliwość skorzystania przez pracownika z usług medycznych posiada istotny wymiar finansowy, gdyż pracownik nabywający dzięki pracodawcy możliwość nieodpłatnego korzystania z prywatnej opieki medycznej, otrzymuje przysporzenie majątkowe. Gdyby bowiem pracownik tę możliwość chciał zapewnić sobie samodzielnie, zmuszony byłby do wykupienia abonamentu w zdecydowaniu wyższej wysokości, niż kwota wydatkowana przez pracodawcę w przeliczeniu na jednego uprawnionego zatrudnionego. Zdaniem składy siedmiu sędziów, w rezultacie pakiety wykupione przez pracodawców dla pracowników mieszczą się w zakresie pojęcia „nieodpłatne świadczenie”. Uznać należy, że pracownik otrzymuje je w momencie, w którym po stronie centrum medycznego powstaje obowiązek pozostawiania w gotowości do świadczenia tych usług. Taką chwilą może być umieszczenie zatrudnionego na liście uprawnionych lub wręczenie mu karty identyfikacyjnej pacjenta. Nie jest nią natomiast sam moment skorzystania z danej usługi.

Do powyżej opisanej uchwały NSA zgłoszone zostało jedno zdanie odrębne. Zaznaczenia wymaga jednak okoliczność, że interpretacje wydawane w ostatnim czasie przez organy podatkowe na ogół są zbieżne ze stanowiskiem przedstawionym przez NSA (np. interpretacja indywidualna MF z 15 grudnia 2009 r., nr DD3/033/126/CRS/08/1103).